Ελένη του Ευριπίδη

Πρόλογος(στίχοι1-191)

• Από την αρχή του κειμένου καταλαβαίνουμε ότι πρόκειται για ένα έργο που ήταν προορισμένο να παρασταθεί.Έτσι εντοπίζουμε τους τρόπους με τους οποίους τα πρόσωπα συστήνονται στους θεατές,τα στοιχεία σκηνογραφίας και ενδυματολογίας (σκηνοθετικοί δείκτες) και τους τρόπους απόδοσης του λόγου από τους υποκριτές.
• Προσδιορίζουμε τη μορφή και τη λειτουργία του προλόγου.Μορφή,που στηρίζεται στη αντίθεση μονόλογος (αυτοπαρουσίαση της Ελένης) vs διάλογος(Τεύκρου-Ελένης) και λειτουργία, που εξυπηρετεί την εξέλιξη της δράσης, την εξέλιξη του ήρωα(η τραγική θέση της Ελένης) και τη συμμετοχή του θεατή\αναγνώστη.
• Αντιλαμβανόμαστε ότι ο Ευριπίδης αξιοποιεί μια διαφορετική εκδοχή του μύθου της Ελένης παρουσιάζοντας ουσιαστικά μια "καινή" Ελένη.
• Επισημαίνουμε την αντίθεση είναι vs φαίνεσθαι και την τραγική ειρωνεία παυ συνδέεται με την προηγούμενη αντίθεση.
• Βλέπουμε πώς ο ποιητής προβάλλει το θέμα του πολέμου καθώς παρουσιάζει την αντιηρωική και αντιεπική του διάσταση.Μιλά για τις απώλειες και τη ματαιότητα του πολέμου.

Η Ελένη ταξιδεύει στο χρόνο

ΟΜΗΡΟΣ

                              Η Ωραία Ελένη του Ομήρου

ΣΤΗΣΙΧΟΡΟΣ

        

 Η Ελένη του Στησίχορου στο ποίημά του "Παλινωδία"

 

Η  "καινή" Ελένη του Ευριπίδη

ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ



Γ.ΣΕΦΕΡΗΣ

                            Η  Ελένη του Γ. Σεφέρη
Ήμουν κι εγώ στον πόλεμο τοξότης
το ριζικό μου ενός ανθρώπου που ξαστόχησε.
Αηδόνη ποιητάρη,
σαν μια τέτοια νύχτα στ'ακροθαλάσσι του Πρωτέα
σ'άκουσαν οι σκλάβες Σπαρτιάτισσες κι έσυραν το θρήνο,
κι ανάμεσό τους-ποιος θα το έλεγε -η Ελένη!
Αυτή που κυνηγούσαμε χρόνια στο Σκάμαντρο.
Ήταν εκεί, στα χείλη της ερήμου,την άγγιξα, μου μίλησε:
<<Δεν είναι αλήθεια, δεν είναι αλήθεια>>φώναξε.
<<Δεν μπήκα στο γαλαζόπλωρο καράβι>>.
<<Ποτέ δεν πάτησα την αντρειωμένη Τροία>>.
[....]
ήταν εκεί,στην όχθη ενός Δέλτα.
        Και στην Τροία;
Τίποτε στην Τροία- ένα είδωλο.
Έτσι το θέλαν οι θεοί.
Κι ο Πάρης, μ`έναν ίσκιο πλάγιαζε σα να ήταν πλάσμα
       ατόφιο.
κι εμείς σφαζόμασταν για την Ελένη δέκα χρόνια.

Μεγάλος πόνος είχε πέσει στην Ελλάδα.
Τόσα κορμιά ριγμένα
στα σαγόνια της θάλασσας στα σαγόνια της γης.
τόσες ψυχές
δοσμένες στις μυλόπετρες,σαν το σιτάρι.
Κι οι ποταμοί φουσκώνουν μες στη λάσπη το αίμα
για ένα λινό κυμάτισμα για μια νεφέλη
μιας πεταλούδας τίναγμα το πούπουλο ενός κύκνου
για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη.